Grote vissoorten die in de zomer in de Waddenzee leven, maken in de winter een behoorlijke reis. Promovenda Jena Edwards ontdekte dit door de vissen een zender mee te geven. Ze zag ook hoe gemerkte dieren zeer specifieke gebieden van de Waddenzee gebruiken, kennis die van pas komt bij het beheer van de Waddenzee.

De bewegingen van dieren bepalen hoe individuen met hun omgeving omgaan en beïnvloeden de stabiliteit van populaties en bredere ecologische patronen. Jena Edwards gebruikte biotelemetrie om te begrijpen hoe trekvissen gebruikmaken van de Nederlandse Waddenzee, een ondiep kustecosysteem dat te maken heeft met een afname van de populatie. Hoewel het gebied waarschijnlijk meerdere functies vervult voor trekvissen, wordt effectieve bescherming belemmerd door een ernstig gebrek aan fundamentele gegevens over de ruimtelijke en temporele kenmerken van de aanwezigheid van vissen en de connectiviteit met aangrenzende habitats.

Uit de meerjarige trackinggegevens die in dit onderzoek zijn verzameld, bleek dat er sterke seizoenspatronen bestaan voor Europese zeebaars, diklip-grijze harder en dunlip-grijze harder: de vissen arriveren in het voorjaar en vertrekken in het najaar, en veel individuen keren elk jaar terug naar dezelfde gebieden.

Ondanks overlappingen verschilden de twee soorten harder in timing, habitatvoorkeur en ruimtegebruik. De onderzoekers vonden ook aanwijzingen dat de regio mogelijk dient als kraamkamer voor de ernstig bedreigde ruwe haai, op basis van de onverwachte vangst van pasgeboren exemplaren. Deze bevindingen benadrukken het belang van de Waddenzee voor migrerende vissen en ondersteunen de noodzaak van beschermingsmaatregelen die de werkelijke omvang van de vismigratie weerspiegelen en hun volledige levenscyclus omvatten.