Określona architektoniczna cisza definiuje tę pionową kompozycję, gdzie głębokie leśne tony spotykają się z delikatnym wykończeniem zimowego poranka. Ostro zarysowane szmaragdowe warstwy przywodzą na myśl stylizowane drzewo wyrastające z fundamentu kości słoniowej, ozdobionego świątecznym ostrokrzewem i gronami czerwonych jagód. Celowe układanie form tworzy stabilną, rytmiczną obecność, która zajmuje własną przestrzeń. Istnieje głęboka, intymna przyjemność w posiadaniu przedmiotu, który tak mocno zakorzeniony jest w tradycji, a jednocześnie przemawia tak wyraźnym, indywidualnym głosem.